In het veld tussen de modder zag ik een witte vlek, ik volgde afdrukken van een onbekende en die stopte ook waar ik halt hield. Normaal zou ik niet rap naar dood beestje naartoe gaan maar wat ik zag sprak mij zo aan dat ik toch besloot een kijkje te nemen. Het was triest om zien, vleugels wijd open en kop op de grond. Met een gewrongen gevoel toch 2 foto’s gemaakt en dit is degene die me het meest aansprak.
Ik weet niet wat jullie ervan denken, maar ik blijf naar het beeld kijken, terwijl ik meestal ‘dood’ uit de weg ga.